Ludo Pyis (Areopa) eist van HRM Net/HRM Focus publicatie 'recht op antwoord' ... en vangt bot

(Weblog Marc Ernst, 8/6/2005)

Dat onze berichtgeving over hem en zijn bedrijf (Areopa) hem niet bepaald zou plezieren, konden we vermoeden. Maar dat ze hem zo hoog zou zitten, dat hadden we eerlijk gezegd niet kunnen denken. En hadden we het bevroed, het zou geen jota veranderd hebben aan onze artikels (u vindt er een overzicht van en tevens de documenten waarop we onze onthullingen baseerden op www.hrmblogs.net/areopa).  Je signe et persiste. We hebben ons zelf niets te verwijten, deden niet meer dan onze verdomde journalistiek plicht en dat op een deontologisch correcte manier (en als hij aan dat laatste twijfelt moet hij maar een advies inwinnen bij de Raad voor de Journalistiek): schrijven wat we weten, na zorgvuldige controle en zelf dubbel check van onze informatie - informatie die trouwens door diverse documenten gestaafd wordt. Zelf een klacht met burgerlijke partijstelling wegens laster en eerroof (en stalking!) twee jaar geleden vanwege Ludo Pyis verhinderde niet dat HRM Focus onlangs, meer bepaald in HRM Focus 21 van 12/4 (zie www.hrm.net/focus), uitpakte met een aantal nieuwe saillante revelaties.

Net geen maand na publicatie van dat laatste artikel  - het heeft blijkbaar heel wat voeten in de aarde gehad om een gepast (sic) 'recht op antwoord' te formuleren - kreeg HRM Net van de raadsman van Pyis, advocatenassociatie Nelissen Grade, de sommatie om binnen de 24 uur een door hen geschreven tekst te publiceren, duidelijk zichtbaar op hrm.net en meer bepaald op www.hrmblogs.net/areopa - de zogenaamde 'Areopa Files'.

Volgens de heer Pyis en zijn raadsheren  was ons laatste artikel wederom lasterlijk en werd de lezer essentiŽle informatie onthouden, namelijk het feit dat Ludo Pyis in 2003 een klacht met burgerlijke partijstelling had neergelegd lastens ondergetekende, wegens laster en eerroof en stalking. Dat laatste is zowaar een heus precedent: een klacht tegen een medium en journalist en/of uitgever wegens stalkingÖterwijl ik Ludo Pyis al jaren niet meer ontmoet heb (heb hem eigenlijk slechts ťťn keer gezien, zowat 10 jaar geleden) en hij anderzijds tot hiertoe nooit is ingegaan op ons voorstel tot ontmoeting of aanbod tot reactie op onze artikels voor publicatie, laat rectificatie van mogelijke onnauwkeurigheden of materiŽle onjuistheden die ze zouden bevatten. Al onze artikels, behalve het laatste (omdat niet hij maar een medewerker onderwerp van de berichtgeving was), werden hem stuk voor stuk voor publicatie voorgelegd. In het kader van ons laatste artikel, werd, zoals in het artikel zelf vermeld, ter elfder uren een afspraak met de betrokken medewerker door hem zelf afgezegd.

HRM Net liet aan Pyis en zijn advocaten weten niet op hun eis (tot publicatie van de overgemaakte tekst, op de plaats waar dit geŽist werd) in te gaan omdat hun schrijven niet conform is met de wet van 23 juni 1961 betreffende het recht op antwoord: zo werd niet verwezen naar een concreet artikel (met opgave van de titel van het artikel en de datum van publicatie) waar de grieven en eis betrekking op hebben en is het schrijven ook inhoudelijk niet conform de wettelijke bepalingen  m.b.t. het recht van antwoord.  Daarnaast informeerden we ze ook dat het hen wellicht bekend is dat  publicatie van een wettelijk recht van antwoord, van een tekst die scrupuleus beantwoordt aan de wettelijke bepalingen terzake, geenszins betekent dat het betrokken medium en/of uitgever of redacteur het eens is met de inhoud van dat recht op antwoord en evenmin een bekentenis inhoudt van enige professionele fout.

Tot slot herhaalden we nogmaals dat indien onze berichtgeving materiŽle onjuistheden zou bevatten die altijd kunnen gesignaleerd worden we, uiteraard, niet zullen nalaten om die te publiceren. Dit alles kan trouwens zonder gebruik te maken van/beroep te doen op het wettelijke recht op antwoord. Een gewone lezersbrief volstaat. Dergelijke rechtzettingen van, toevoegingen op, onze berichtgeving  worden regelmatig gepubliceerd.  Dit voorstel hebben we reeds menig maal eerder aan Ludo Pyis gedaan, vooralsnog zonder gevolg - behalve dan pogingen tot intimidatie zoals een klacht en het schrijven van zijn raadsheren.

Het (proberen te) intimideren van journalisten door gerechtelijke stappen en schadeclaims is schering en inslag en zelden of nooit van aard om enige invloed te hebben op de berichtgeving. Ook komt het zelden of nooit tot veroordelingen. Collega Jos Gavel (HR Square) heeft jaren moeten en kunnen leven met een schadeclaim van 500.000 euro vanwege Scientology  boven het hoofd, voor de publicatie van kritische artikels die eveneens als "smadelijke en onjuist" werden bevonden door de klager. Meer zelf: het heeft hem (en Trends, het medium waarin de artikels verschenen) er niet van weerhouden om na een eerste reeks artikels een tweede serie te publiceren over Scientology in de bedrijfswereld. Tot een veroordeling van Gavel of Trends is het nooit gekomen. Journalist Willy Van Damme, onder meer medewerker aan Trends, zag zich tijdens zijn speurwerk enkel jaren gelden naar de strapatsen van Superclub waarover hij in Trends verslag leverde en een boek schreef, geconfronteerd met niet minder dan zeven dagvaardingen. In de strafrechtelijke dossiers voor 'smaad en eerroof' werd Willy van Damme telkens vrijgesproken. In twee dossiers werden de klagers veroordeeld tot het betalen van 300.000 frank (7.436 euro) boete wegens 'tergend en roekeloos geding'.  In het Vooraf van het boek van Van Damme schrijft Frans Crols, directeur van Trends: "aan de lezer, de rechter, de burger om, voorzien van feiten, te oordelen". Wat dus het geval was. Ik heb er alle vertrouwen in dat de lezers van dit e-zine, en om het even wie zich even in het dossier Areopa verdiept, magistraten incluis, zullen inzien dat ons (journalistiek) dossier staat als een huis. Evenmin als collega Van Damme, zal ik me ooit laten intimideren door perfide gladjanussen; met of zonder een legertje advocaten.

Tot slot: op http://www.omidyar.net/user/u155772407/ kan men zich andermaal vergewissen van hoe losjes Pyis omspringt met de waarheid in biografische en cv-documenten. De meeste van de onwaarheden die hij op deze webpagina verspreidt, komen onder meer ook voor in de bijlage bij een proposal op een tender van de Europese Unie en werden in ons laatste artikel over Areopa (in HRM Focus 21) ontmaskerd. Ik neem aan dat de heer Pyis wederom erg gegriefd zal zijn met deze publicatie en zie zijn reactie, recht op antwoord of dagvaarding dan ook met spanning tegemoet.