Kwalijke reputatie blijft Areopa/AICM achtervolgen

(HRM Focus 21, 12/4/2005)

De kans dat de naam Walter Van Waelderen een belletje doet rinkelen is vrij klein. De Antwerpenaar is eco-coördinator van Areopa Intellecual Capital Management (AICM), één van de in principe zes maar in werkelijkheid nog het enige ‘knowledge center' (AKC) van consultingbedrijf Areopa. Sinds de naam Areopa wat 'bezoedeld' is omwille van persrevelaties (De Morgen, De Tijd, Trends en HRM News  - de voorloper van HRM Focus; zie www.hrmblogs.net/areopa) wordt de laatste tijd vooral als AICM geopereerd. Van Waelderen is de drijvende kracht achter en het gezicht van AICM sinds zijn voorganger, de Nederlander John-Peter Elverding, eind 2003 er de brui aan gaf. Volgens Elverding realiseerde de AICM-activiteit in zijn tijd nooit enige omzet, niet in Vlaanderen en evenmin in Nederland.

Van Waelderen zou deelnemen aan de inspiratielunch van Vacature op 24 mei. Dat zal echter niet het geval zijn, want toen de organisator lucht kreeg van de controversiële reputatie van Areopa werd aan Van Waelderen gevraagd ‘om de eer aan zichzelf te houden’ en af te zien van participatie aan de paneldiscussie. Iets soortgelijks overkwam Ludo Pyis, de enigmatische oprichter en topman van Areopa, enige tijd geleden eveneens. Hij was aangekondigd als gastspreker op een lunchcauserie op 4 november 2004 van de Brabantse afdeling van de Vlaamse Management Associatie (VMA). Maar ook dat ging niet door toen de dubieuze faam van Pyis en zijn adviesbedrijf de organisator ter ore kwamen.

AICM is een consultingorganisatie die advies verstrekt op het vlak van berekeningen van intellectueel kapitaal. Het bedrijf stelt terzake een nieuwe calculatietechniek te hebben ontwikkeld. Een nogal boude stelling want de geestelijke vaders (Wim Candries en Philippe Leliaert) van de tool zijn medio 2002 met slaande deuren bij Areopa/AICM opgestapt. Het is ook maar zeer de vraag of het Areopa/AICM vandaag nog wel de expertise in huis heeft om diensten op dat vlak te kunnen leveren. Dit staat los van de bedenking of het auteursrechtelijk wel stevig genoeg in zijn schoenen staat om het überhaupt te mogen doen. Het werkterrein Human Resources is naar eigen zeggen een van de vier toepassingsvelden van de methodiek van AICM/Areopa.

De vraag kan gesteld worden wat de expertise en geloofwaardigheid van Van Waelderen is op het vlak van consulting in het algemeen en adviesverstrekking op het vlak van intellectueel kapitaal. Hij heeft immers, voor zover bekend, voordien enkel in verkoopsfuncties gewerkt, voor producten die bovendien weinig met consulting of intellectueel kapitaal te maken hebben. Zo verkocht hij onder meer auto's, GSM's en aquariums met bijhorende vissen bij respectievelijk garage Jaguar in Wilrijk, Mobishop en in zijn eigen winkel in Deurne.

Opvallend is dat AICM op zijn website (www.aicm.biz), die sinds eind 2003 on line is,  bedrijven als referentie vermeldt die in het verleden ten stelligste ontkenden ooit met Areopa gewerkt te hebben (Henkel, HP, IBM en Mercedes). In het geval van Henkel en Mercedes is weliswaar in de jaren tachtig samengewerkt met Atlas Consult, een vorig bedrijf van Ludo Pyis. Atlas Consult is in 1992 roemloos ten onder gegaan (faillissement en slaande ruzie met tot op vandaag een juridisch geschil tussen Pyis en de overige partners tot gevolg).

Tevens is het opmerkelijk dat AICM op zijn webstek uitpakt met namen van personen die niet op de hoogte zijn van en evenmin gediend zijn met deze praktijk: emeritus VUB-prof Walter Missorten (tevens verbonden aan revisorenkantoor Blanckaert, Missorten, Spaenhoven & Cie), prof Leif Edvinsson (professor IC/Knowledge Economics Lund University en internationaal erkend goeroe op het gebied van Intellectual Capital - voorheen President & Corporate Director of Intellectual Capital bij Skandia/Stockholm) en prof Jan Mouritsen (professor Business Economics, Copenhagen Business). De contacten met zowel Edvinsson als Mouritsen in het verleden waren hoe dan ook beperkt, erg oppervlakkig en helemaal niet van aard om het bedrijf en haar tools of methodieken te kunnen credibiliseren met hun naam en faam.

Sinds een eerder ongelukkige samenwerking met Areopa in de context van een Europese tender in 2003 (Nr ENTR/01/054) in het kader van het zogenaamde Asia IT&C-programma van de commissie, heeft Walter Missorten geen contact meer met het adviesbedrijf en hij betreurt dat hij vandaag zonder zijn medeweten en toelating als referentie wordt opgevoerd. Aan die Europese aanbesteding is destijds deelgenomen door revisorenkantoor Blanckaert, Missorten, Spaenhoven & Cie, wellicht omdat de balans van Areopa, die bij dergelijke aanbestedingen verplicht moet worden toegevoegd, niet bepaald overtuigend oogde. Het revisorenkantoor dong mee samen met het toenmalige Center for Accountancy van de VUB, want om geldig te zijn moest een 'non pofit'-organisatie formeel op de aanbesteding antwoorden. Areopa trad daarbij op als 'resource provider', maar was in werkelijkheid het brein en de spil van de deelname aan de tender. Het was allemaal een maat voor niets, want de opdracht (Study on the measurement of intangible assets and associated reporting practices) werd toegekend aan de universiteit van Melbourne, Ferrera en Stern/New York.

Walter Missorten, die toen te goeder trouw op het verzoek van Areopa/Pyis inging en zich leende tot de 'constructie', heeft naar eigen zeggen pas achteraf kennis gekregen van de dubieuze reputatie van het adviesbedrijf en haar oprichter en topman. Sindsdien heeft hij geen contact meer met Areopa, laat staan dat hij er nog mee heeft samengewerkt.

De bijlage bij de 'proposal to tender Nr ENTR/01/054) bevat onder andere een CV van Ludo Pyis. Het is een erg opmerkelijk document, want er staan nogal wat zaken in die pertinent onjuist zijn. Bijvoorbeeld: Ludo Pyis was in die tijd geen 'professor' aan de European Management School (die bestond toen trouwens niet meer, want ging eind 2002 over kop) en evenmin was hij dat bij opvolger: de European Business & Management School, hij was toen ook geen 'visiting professor' aan de Vlerick School of management (en is dat vandaag evenmin). Idem dito voor de bewering 'visiting professor' te zijn aan de Free University of Brussels. Ooit was hij lesgever aan het Vesalius College die aan de VUB is verbonden, maar die samenwerking werd in de loop van 2002 beëindigd, naar verluidt als gevolg van de persrevelaties. Dit weerhield Pyis er trouwens niet van om recentelijk (in de uitnodiging voor het te elfder ure afgeblazen VMA-event van november 2004 - zie hoger) tegen beter weten in nogmaals te stellen aan het Vesalius College te doceren. Die VMA-uitnodiging bevatte trouwens nog een ander manifeste onwaarheid: Ludo Pyis is geen faculty member bij Management Center Europe (Brussel). Wel gaf hij ooit een voordracht voor MCE in Turkije.

Erg verwonderlijk is het verkondigen van dergelijke CV-onwaarheden evenwel niet voor wie de man kent. HRM News 60 (van 9/7/2001) releveerde immers dat Pyis zich ooit valselijk uitgaf als houder van een MBA van de Harvard-universiteit. Zoals ondertussen genoegzaam bekend en veelvuldig aangetoond is, maakt het bedrijf Areopa van het verspreiden van onjuiste informatie trouwens zowat haar handelsmerk.

Of degelijke of vergelijkbare onjuistheden ook vermeld staan in de andere 'proposal to tenders' van de Europese Commissie waar Areopa bij betrokken was (onder meer die van PriceWaterhouseCoopers) is niet bekend. De kans dat dit niet gebeurde is echter zeer klein. Misschien kan de Internal Audit Service van de Europese Commissie zich eens over de zaak buigen. Sommige bronnen beweren trouwens dat deze dienst Areopa reeds in het vizier gehad heeft en in een interne notitie als "high potential for fraud" omschreef. Als dat klopt, is het echter de vraag hoe de "firma list & bedrog" zoals ze door menig waarnemer en kenner wordt omschreven al die tijd lustig en rustig is kunnen blijven deelnemen aan verschillende aanbestedingen, al dan niet samen (soms als 'resource partner') met andere partners zoals onder meer het gerenommeerde PriceWaterhouseCoopers. Zou het kunnen zijn dat zowel de Internal Audit-dienst van de EU als de forensic departementen van sommige Big For-accountants zich in slaap hebben laten wiegen en inpakken door de charismatische maar vooral "gladde" (dixit diverse bronnen die hem kennen)  Ludo Pyis?

De redactie verzocht Van Waelderen op 11/4/2005 om tekst en uitleg over de in dit artikel gereleveerde gegevens, maar hij wilde dat telefonisch niet doen en stelde een afspraak voor op 14/4/2005. Om redenen van deadline kon echter niet tot dan gewacht worden met de publicatie van het artikel. Ludo Pyis werd niet gecontacteerd voor een reactie. In het verleden maakte hij toch nooit gebruik van de geboden mogelijkheid tot correctie van mogelijke feitelijke onjuistheden noch van de kans tot wederwoord en repliek.