Valse start People Governance-commissie en lancering debat dito code

Gisteren trad de zogenaamde People Governance-commissie naar buiten, met een voorlopige ledenlijst en een tekst over people goveranance van de hand van Serge Hubert. Die tekst, die eigenlijk een hoofdstuk is uit zijn nieuwe, nog te verschijnen, boek dient als insteek voor de gedachtewisseling die moet leiden tot het opstellen van een heuse people goverance-code. Aan de basis van het initiatief ligt Serge Hubert, directeur human ressources van het Centre Hospitalier Régional de la Citadelle (CHR) in Luik. Hubert is de voorzitter van de commissie.

De noodzaak van een People Governace-commissie, het voeren van een debat in HR-kringen en daarbuiten over een people governance - of anders genoemde code met de zelfde bedoeling (zie verder wat betreft mijn bedenkingen over de geschiktheid van de term people governance) staat buiten kijf. Maar er kunnen kanttekeningen gemaakt worden bij de aanpak van de initiatiefnemer(s). Zo lijkt het mij niet bepaald ideaal om, in dit stadium, één HR-dienstverlener, zo nauw en explusief bij het opzet te betrekken. De betrokkenheid van één marktspeler (veeleer de afwezigheid van meerdere) riskeert het hele opzet te hypothekeren, of althans, terecht of onterecht, met een imagoprobleem op te zadelen. Dat gevaar dreigt ook omwille van de band met advocatenkantoor Vanden Eynde & Partners. Tegenover de geprivilegieerde relatie met dit minder bekende kantoor gespecialiseerd in economisch en administratief recht (met blijkens een Google-search bovendien geen of alleszins geen indrukwekkende expertise en staat van dienst inzake deugdelijk bestuur) staat de afwezigheid van gespecialiseerde dienstverleners (advocatenkantoren) op het vlak van sociaal - en arbeidsrecht. Hun inbreng lijkt me geen overbodige luxe in de reflectie over people governance.

Om redenen van inhoudelijke verdieping van de teksten maar ook om een zo breed mogelijk draagvlak binnen de HR-gemeenschap te creëren, had men er tevens goed aan gedaan om, van in het prille begin, meer representatieve HR-professionals, uit zowel grote als middelgrote en kleinere bedrijven, en HR-vakverenigingen (middels hun respectievelijke voorzitters) bij het initiatief te betrekken.

Het valt tevens te betreuren dat uitgepakt is met een weining voldragen en bijwijlen erg wollige tekst. Men kan immers bezwaarlijk stellen dat het voorliggende document een state of the art-visie biedt over of synthese is van de HR-aspecten van het corporate gouvernance-denken.

Ook had men er ook beter op toegekeken dat die tekst (en het geheel van de communicatie) in minder krakkemikkig Nederlands was opgesteld. Dat het denk- en schrijfwerk tot hiertoe vooral in het Frans gebeurde mag geen reden zijn om met al te letterlijk vertaalde en (daardoor) niet altijd even helder geformuleerde documenten uit te pakken. Dit bevordert niet bepaald de kwaliteit van het debat. Het is echter ook van aard om, niet helemaal ten onrechte, wrevel en scepticisme op te roepen in Vlaamse HR- en perskringen. Gezien de totaal ontbrekende media-aandacht voor de persconferentie en het persbericht van gisteren in de Vlaamse pers van vandaag lijkt het er sterk op dat dit laatste reeds het geval is. De Tijd, De Morgen noch De Standaard, de drie Vlaamse kwaliteitskranten, besteden in hun editie van 13/6 geen enkele letter aan het initiatief. Hun Franstalige evenknieën - L'Echo, Le Soir en La Libre - ook niet trouwens. Het (debat over het) onderwerp 'people governance' verdient beter.

Dat de initiatiefnemers beter wat bedachtzamer waren te werk gegaan, blijkt ook uit het feit dat een aantal personen wier naam nu aan het opzet verbonden is/wordt - die voorgesteld worden als lid van de commissie - amper een week geleden voor het eerst gepolst werden over hun steun aan het project. Ze vielen uit te lucht toen ze vernamen dat hun naam voorkomt in de documentatie die aan de pers is bezorgd, dat men zo snel na de eerste, veeleer verkennende, contactname al naar buiten trad met het initiatief en hun 'steun' er aan.

Maar er is ook nog het volgende: André Leclercq, senior vice president human resources van de vlakstaal-divisie van Arcelor (ik ken de man niet persoonlijk, sprak hem slechts een keer en dat was telefonisch) blijkt het initiatief te steunen - wat fraai en moedig van hem is. Hij is lid van de zogenaamde 'people governance -commissie'. De heer Leclercq is ongetwijfeld een gedegen en gewaardeerd HR-professional. Hij was in het verleden trouwens genomineerd voor de titel van HR-manager van het jaar; al is dat op zich natuurlijk geen bewijs van en evenmin garantie voor professionele gedegenheid en performantie - mijn kritiek op die verkiezing is gekend. Ik vind de wijze waarop het management van Arcelor het bod van Mital Steel aanpakt(e), in het algemeen maar zeker wat betreft het opportunistisch aangaan van een fusie met de weinig betrouwbare en op zijn minst controversiële Russische oligarch Alexei Mordsjov om het bod te kunnen afwentelen alles behalve een voorbeeld van welbegrepen deugdelijk bestuur. In tegendeel: het is er een aanfluiting van. Wellicht denken de aandeelhouder daar (binnenkort) ook zo over. In elk geval doet de overgrote meerderheid van de (economische) media dat vandaag al. Arcelor en ipso facto een vertegenwoordiger er van zoals André Leclercq is dus tot nader orde erg slecht geplaatst is om hoog van de toren te blazen in het debat over corporate governance en bij uitbreiding over people goverance. Het is is het dus ook niet erg verstandig want weining taktisch om uitgerekend een HR-topman van dat bedrijf zo prominent naar voor te schuiven in het debat over people goverance en een code terzake.

Omdat het debat over people governance - een term die niet echt ideaal en zeker niet gemeengoed * is om aan te geven wat Hubert & Co ermee bedoelen: het geheel van opvattingen, regels, wetten en vooral praktijken met betrekking tot de rol en taken van HR bij de realisatie en de naleving van corporate goverance - ongemeen belangrijk is, zal ik binnen afzienbare tijd een (uitvoerige) bijdrage op HRMblogs over het onderwerp publiceren. Die tekst zal ik trouwens ook elders ter publicatie aanbieden, kwestie van de discussie zo ruim mogelijk te voeren. Ik zal er in de contouren en krachtlijnen schetsen van een in mijn opvatting welbegrepen beleid en praktijk met betrekking tot de HR-aspecten van deugdelijk bestuur. Eigenlijk van zinvol HRM en dito corporate governance tout cout. Want het ene kan niet zonder het andere. Beide begrippen en de er door geïnspireerde praktijken zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zijn de keerzijde van eenzelfde medaille. Dat is het geval (of zou het geval moeten zijn) in zowel grote als kleine(re) bedrijven, beursgenoteerd of niet. En tevens in non-profit organisaties, zo lijkt het me.

Op die manier wilt HRMblogs het voortouw nemen met betrekking tot (het aantrekken, voeden en ondersteunen van) het debat over het onderwerp dat door Hubert & Co is aangekaart. Om die zelfde reden zal HRMblogs de (voorzitters van de) diverse HR-vakverenigingen en andere relevante spelers en deskundigen verzoeken om mee te reflecteren over wat Hubert & Co 'people governance'

13/6/2006 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde