Een face lift als metafoor voor de (foute maar frequente) aanpak van HR-problematieken. Ofte: erbarmen met de 'Linda's' van deze wereld

In Frontlijn, het zaterdagse debatprogramma van Jan Leyers op Canvas, van enkele weken geleden dook een mij niet onbekende HR-director op. De vrouw in kwestie, die in een bedrijf werkt dat 'Total document solutions' aanbiedt (printers, copieraparaten, faxen, scanners enz.), kwam er openhartig getuigen over de plastische chirurgie die ze had laten uitvoeren op oogleden, hals, neus en borsten. En met succes, want na die operatie maakte ze meteen promotie op haar werk. Echt waar ik verzin het niet, u kan het nalezen op de website van het productiehuis dat de uitzending maakte. Voor Linda, zo heet ze, is plastische chirurgie dan ook een volstrekt normale investering. "Want mensen investeren toch ook in een mooie nieuwe auto, een nieuwe voorgevel of dure kleren." Toen ik dit hoorde krulden mijn tenen van plaatsvervangende gene. En medelijden met zo veel oppervlakkig gekakel. Ja, er zijn inderdaad primaten die investeren in een auto (dat ding moet mij enkel in comfortabele en veilige omstandigheden, tegen een zo gunstig mogelijke kostprijs per kilometer, vervoeren van punt a naar punt b). Idem dito wat schreeuwlelijke patserige villa's of kneuterige fermettes betreft. Of het zich aanschaffen van schandalig dure en meestal weinig praktische en evenmin erg comfortabele merkkledij. Voor mij niet gelaten: ik weet dat sommigen van mijn soortgenoten, de homo sapiens sapiens, dergelijk oppervlakkig en op allerlei vlak (o.a. het milieu maar ook de (mentale) gezondheid) nefast gedrag ten toon spreiden; gedrag dat enige tijd geleden schitterend werd gehekeld in het satirische VRT-programma Neveneffecten. Dat is gemaakt door Jonas Geirnaert, een moedige Gentenaar die twee jaar geleden bij de uitreiking van de Oscars in Cannes - hij had zo'n award gewonnen voor zijn kortfilm Flat life- de euvele moed had om van op het podium en voor de wereldcamera's de oorlog in Irak te hekelen en Bush de mantel uit te vegen. Ik zie het Linda niet meteen doen (ze ondertekende, in tegenstelling tot sommige van haar collega's, niet eens de mede door uw dienaar opgestarte petitie van drie jaar geleden: bedrijfsleiders en managers voor de vrede, tegen de Amerikaans-Britse inval in Irak). Op HR-vlak heb ik van Linda (en bij uitbreiding: van haar bedrijf) trouwens ook nog geen grootse dingen gezien/gelezen. Sinds Willy Maris, de vroegere HR-director, weg is bij de onderneming is het er opvallend windstil op communicatievlak naar de HR-vakpers toe. Mailtjes met het verzoek tot contact worden niet eens beantwoord, voice mails met het verzoek om teruig te bellen met het evenmin.

Ik zou niet graag in een bedrijf werken waar de HR-verantwoordelijke er z'n lichtzinnige opvattingen op nahoudt en, consequent aan zijn/haar betwistbare denkbeelden over het belang van schone schijn, naar alle waarschijnlijkheid een selectiebeleid voert waar het uiterlijke van een kandidaat erg zwaar weegt - misschien zelf belangrijker is dan diens competenties. Mocht er een award bestaan voor de HR-schlemiel van het jaar heeft men alvast een eervolle kandidaat. (OK, dat was een grapje van die prijs. Maar misschien is het nog zo'n gek idee niet om een award toe te kennen voor de HRM-misser(s) van jaar. Het bestaat op marketing vlak en in de PR-wereld).

Let wel: ik het er alle begrip voor dat men in bepaalde gevallen gebruik maakt van plastische chirurgie. Bijvoorbeeld: bij ernstige lichamelijke letsels, al dan niet na een ongeval, of indien men meer op Quasimodo lijkt dan op een modale sterveling. In alle andere gevallen (voor zover bekend en in elk geval niet vermeld in de uitzending viel Linda niet onder deze uitzonderingscategorie) beschouw ik plastische chirurgie als even zorg- en vooral meelijwekkend als pakweg het huidige juvenisme, de verheerlijking van het jeugdige/jonge lichaam en ipso factode angst ouder te worden (wat toch een normaal verschijnsel is, niet). Dat men zijn lichaam verzorgt, aan sport doet, gezond eet, op de calorieën let en verkiest om vestimentair netjes voor de dag te komen, no big deal. Normaal, zelf wenselijk. Maar de cultus van het 'ideale' of 'gepolijste' (lichaam, gebit, whatever) hangt mij de strot uit. Ik ben de Barbie-mensen zat, verkies er van vlees en bloed. Met onvolkomenheden, met eigenheid en persoonlijkheid. Die niet beantwoorden (willen beatwoorden) aan het totalitaire, semi fascistische, ideaal van de plastieken maar fakeDisney-wereld.

Maar behalve dat ik bij het kijken naar het getuigenis van de HR-professional in de bewuste Canvas-uitzending spontaan bovenstaande bedenkingen maakte (en er zich een diep gevoel van medelijden van me meester maakte) dacht ik ook dit: deze op zich banale en zelf onschuldige passage op TV (ik gun iedereen zijn five minutes of fame) van een voor de rest misschien best aardige HR-dame is een geschikte metafoor voor de bijwijlen oppervlakkige aanpak van HR- problematieken. In sommige gevallen HRM ook veel weg van plastische chirurgie: cosmetisch 'oplapwerk' van de buitenkant, het ziet er aardig uit maar mist inhoud en ziel. Het deed me trouwens ook denken aan een andere beeldspraak (maar spijtig genoeg al te dikwijls realiteit in het bedrijfsleven): het oppoetsen van het koetswerk van de auto, terwijl eigenlijk de motor dient vervangen te worden. Nogal wat communicatie-, motivatie- en team-building activiteiten (en bij uitbreiding hele HR-programma's) zijn in dat bedje ziek. En zijn dus even onzinnig als dweilen met de kraan open.

2/2/2006 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde