Herman Craeninckx (Stibbe) stelt verkeerdelijk in 'De Tijd ' dat vakbonden in Duitsland 'rechtspersoonlijkheid' hebben

Op maandag staat er doorgaans meer 'bladvulsel' in de krant dan op andere dagen. Dat heeft te maken met het feit dat er tijdens het weekeinde minder 'hard' nieuws te rapen valt dan in de week. Maar ook met de nogal krappe 'bezetting' van de redacties op zondag. Maar de gazet moet vol natuurlijk. Wat mij betreft mag het 'vraaggesprek' met Herman Craeninckx, vennoot en specialist arbeidsrecht bij advocatenkantoor Stibbe, onder de categorie 'bladvulsel' gerekend worden. Want er staat niets nieuw is, heeft geen nieuwswaarde en op het vlak van de originaliteit en de onderbouwing van het standpunt/de visie is het ook een mager beestje.

Craeninckx houdt in De Tijd in essentie een pleidooi voor rechtspersoonlijkheid van de vakbonden. Dat is zo een beetje zoals het monster van Loch Ness: zo nu en dan duikt het op, vindt men wel iemand om daar een boompje over op te zetten. En aangezien het niet altijd Roger Blampain kan zijn, is het deze keer Herman Craeninckx geworden.

Opvallend is de oppervlakkigheid waarmee het 'debat' over de zin of onzin van het toekennen van rechtspersoonlijkheid aan de vakbonden door zowel de voor- als tegenstanders gevoerd wordt. Zowel de voorstanders, die zich meestal aan de rechterzijde van het politieke firmament bevinden, als de tegenstanders geraken doorgaans niet veel verder dan wat ideologisch vooringenomen praatjes en veel emotionaliteit. Van een echt gedachtewisseling, waar beide partijen een minimale openheid aan de dag leggen voor de wederzijdse argumenten maar tevens discussiëren met heldere begrippen en grondige kennis van zaken, is zelden sprake. Meestal is het een dovemansgesprek, als het al geen ordinaire scheldpartij is. Dat geldt trouwens ook voor de discussie over de limieten van het stakingsrecht en het recht op staken versus het recht op 'werken'. (Een voorbeeld van dat laatste is de lezersbrief die hrm.net kreeg als reactie op de Vrije Tribune van Filip Dorssemont, een Belgische doctor in de rechten verbonden aan de universiteit van Tilburg en specialist stakingsrecht). Voor alle duidelijkheid: het interview met Craeninckx is niet in dat bedje ziek, hoewel er ook een en ander op kan afgedongen worden.

De discussie ten gronde over de rechtspersoonlijkheid zal ik hier (op mijn weblog) op een ander moment voeren. Nu beperk ik me tot de opmerking/vaststelling dat Craeninckx op één punt alvast uit zijn nek kletst: als hij stelt dat de vakorganisaties in Duitsland (wel) rechtspersoonlijkheid hebben.

In elk boekje Duits arbeidsrecht kan men lezen dat de Duitse vakbonden nicht eingetragen Vereine zijn. Daaruit afleiden dat vakbonden in Duitsland geen feitelijke verenigingen zijn of rechtspersoonlijkheid hebben, is nogal kort door de bocht en een brug te ver. Behalve indien wordt gedefinieerd wat met rechtspersoonlijkheid wordt bedoeld. Dat is trouwens wat Filip Dorssemont in zijn doctoraat doet. Op die manier komt Dorssement tot het (juridisch onderbouwde) standpunt dat vakorganisaties in België eigenlijk rechtspersoonlijkheid hebben, maar dat ze niet aansprakelijkheidsbekwaam zijn. Dat laatste in tegenstelling met Duitsland, waar ze door de rechterlijke macht wèl aansprakelijkheidsbekwaam werden gesteld.

U vindt dat ik spijkers op laag water zoek? Geenszins, maar vind wel dat om het debat niet te 'bezoedelen' best heldere, dus goed gedefinieerde, begrippen gebruikt worden. En dat men zich tevens liefst scrupuleus houdt aan de correcte juridische betekenis van die begrippen.

Herman Craeninckx stelt in De Tijd ook dat België 'het meest liberale stakingsrecht' heeft in vergelijking met onze buurlanden. Het is niet duidelijk welk criterium hij doorvoor hanteert. Los van de vraag of dat inderdaad zo is - gezien zijn hier boven gesinaleerde humbug ben ik op mijn hoede, slik niet zomaar alles wat hij beweert - de volgende bedenking (die ik in een volgende weblog verder zal uitwerken): ik word zo moe van die vergelijkingen met 'het buitenland'. Meestal zijn ze onvolledig en zelf demagogisch. Bijvoorbeeld in de kwestie van de kostprijs van de arbeid in België 'vergeet' men er steevast bij te vertellen dat ook onze productiviteit op een na de hoogste van Europa is. Maar los daar van: niet zelden dienen dergelijke vergelijkingen ook als argument voor een gelijkschakeling naar beneden, nooit naar boven toe. Zie bijvoorbeeld de hele discussie over de sociale wetgfeving of de aanpak van de fiscale fraude in Europa. Bovendien, zo lijkt me, is het feit van in iets 'de beste' te zijn, veeleer iets om trots dan rouwig over te zijn. Zo was ik fier Belg te zijn toen onze regering drie jaar geleden niet blindelings achter de Amerikaanse inval in Irak ging staan maar een kritische stem liet horen. Vandaag, achteraf gezien dus (maar ik vond dat van in het prille begin al duidelijk en zette samen met een aantal collega's hoofdredacteurs van vakpublicaties de actie 'Bedrijfsleiders en managers voor de vrede, tegen de Amerikaans-Britse inval in Irak' op) geeft zelf de meest fervente 'Atlantist' toe dat de Amerikaanse politiek ten opzichte van/in Irak (en Afghanistan) fout en uitzichtloos is.

1/12/2005 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde