Wat baten kaars en bril: reactie op een lezersbrief

Op het opinieartikel van Filip Dorssemont, waarin deze jurist en academicus poogde klaarheid te scheppen in de nogal verwarrende discussie over het recht op arbeid versus het recht op staken, kreeg hrm.net een reactie van een KMO-bedijfsleider, tevens abonnee op HRM Focus. Ik verkies uitvoerig uit die lezersbrief te citeren, in een weblog te verwerken en te beantwoorden dan hem in extenso publiceren. Omdat de scheltirade van de bedrijfsleider eigenlijk niet als dusdanig voor publicatie in aanmerking komt. En omdat sommige mensen tegen zichzelf moeten beschermd worden (de brave man zou me moeten dankbaar zijn dat ik zijn weinig verfijnd en vooral intellectueel/analytisch ondermaats geschrift niet publiceer met zijn naam en die van zijn bedrijf er onder).

De toon wordt gegeven met de openingszin: "De opinie van Filip Dorssemont en met hem van de voltallige klein-linkse falanx heeft ondertussen ruime media-aandacht gekregen." Als voorbeeld van tendentieus, ja zelf hysterisch taalgebruik kan dat tellen. Voor 't Pallieterke, een eng(geestig) Vlaams-nationalistisch zogezegd satirisch weekblad (waarin uw dienaar ooit onderwerp van 'berichtgeving' was), zou zo'n openingszin natuurlijk perfect zijn…maar onze standaarden liggen iets hoger.

De reactie van de KMO-bedrijfsleider bevatte ook nog volgende pareltjes van helder denken, analytisch vermogen en vooral genuanceerd taalgebruik (met mijn excuses voor deze inderdaad ook niet erg neutrale woordkeuze; maar het was sterker dan mezelf):

"In een democratie stemmen alle betrokkenen over de keuzen; in de heilstaat van Dorssemont & Co. bestaan er géén zulke stemmingen. Enkel de vakbondsleden hebben eventueel enige inspraak, maar NOOIT spreken Dorssemont en zijn kompanen over het recht van alle betrokken werknemers van een bedrijf, zetel of bedrijfszone om te mogen stemmen over een staking, noch over de gekende blokkades (die dan eufemistisch worden voorgesteld als informatieve posten die géén dwang willen uitoefenen). (..) In zowat alle andere Europese democratische staten hebben vakbonden een geëigend statuut dat hun rechten én hun plichten regelt. De uitvluchten van links om dat hier te blijven afwijzen komen mager én weinig democratisch over. Zij willen blijkbaar deze 'adellijke' voorrechten behouden: enkel specifieke syndicale rechten, maar géén evenredige, specifieke plichten. (..) Al even weinig netjes, en een wetenschapper onwaardig, is de doelbewuste begripsverwarring tussen enerzijds stakers die langs de kant van de weg folders uitdelen, en anderzijds de blokkades en dwang van wisselende intensiteit. Dat alles 'stakersposten' noemen en dat dan nog verdedigen want "nodig om die boodschap over te brengen en om een appèl te doen op het solidariteitsgevoel van de werkwilligen", kom nou! (…) Deze blokkades als 'geweldloos verzet' verdedigen, ook dat doet totaal niets af aan de soms extreem disproportioneel ondemocratische aard van die actie. (…) Als kers op de taart slaagt Dorssemont nog in een andere zware juridische uitschuiver: hij verzwijgt namelijk hardnekkig dat het gelijkheidsbeginsel één van de redenen waarom dit generatiepact noodzakelijk is (en zelfs nog onvoldoende). Immers, alle experten stellen dat het huidige systeem niet meer houdbaar is zonder dat de huidige jongere generaties véél minder uitkeringen zullen krijgen en/of véél meer bijdragen zullen moeten torsen. Kortom, een realistische inschatting van de huidige en toekomstige lusten en lasten toont volgens brede consensus een zware ongelijkheid tussen de generaties aan. Met welk recht verzwijgt deze jurist-wetenschapper dit? (…) De enige terechte kritiek op Dorssemont pleidooi is het ontbreken van enige verweermogelijkheid bij burgerlijke kortgedingprocedures. Dit argument wordt echter niet uitgewerkt. Nogal logisch: het ontbreken van een gepast statuut voor de vakbonden maakt het technisch onmogelijk om hén in deze gerechtelijke procedures te betrekken: ze bestaan namelijk niet als specifieke juridische partij ten gevolge van de syndicale afwijzing van een geëigend statuut! Maar dat wil Dorssemont natuurlijk vooral niet onder aandacht brengen. Zijn militante motieven wegen dus blijkbaar véél zwaarder dan de wetenschappelijke methode en de deontologie."

Einde citaat.

Ik beperk met tot de volgende bedenkingen (en probeer ze zo zakelijk mogelijk te verwoorden):
- elke collectiviteit, ook een minderheid heeft het recht te staken. Ik zie niet in waarom men de toestemming nodig heeft van een meerderheid of van niet gesyndikeerden om te mogen staken. Dit is juridisch onzin. Geen enkele vereniging gaat niet leden vragen wat ze moet of mag doen.
- Dorssemont maak een onderscheid tussen stakingsposten op zich en activiteiten die stakingsposten organiseren. Hij gooit dus net niet alles op één hoopje
- over het vakbondsstatuut heeft Dorssemont een lijvig proefschrift geschreven van 700 pagina : Rechtspositie en syndicale actievrijheid van representatieve werknemersorganisaties het verscheen bij uitgeverij Die Keure). Hij spreekt met kennis van zaken, kletst niet uit zijn nek. Dit in tegenstelling tot de 'briefschrijver' die niet verder geraakt dan wat emotioneel/demagogisch gekakel en juridische onzin.

Men moet niet het concept van klassenjustitie aanhangen om vast te stellen dat het juridisch arsenaal van de Belgische Staat (uiteraard) niet ontwikkeld is om de vakbondsvrijheid te bevorderen. Die wetgeving is bekomen, afgedwongen zeg maar, na 'strijd' op straat en in het parlement. Dat de vakbonden geen rechtspersoonlijkheid hebben doet niets af aan deze vaststelling. In Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Italië hebben ze trouwens evenmin rechtspersoonlijkheid (wat sommigen er ook mogen over beweren, zoals Herman Craeninckx in De Tijd, die stelde dat dat in Duitsland wel het geval is - zie mijn weblog hier over); wat het argument van de uitzonderlijke (vermeende) goodwill van de Belgische overheid ten aanzien van de vakbonden onderuit haalt.
- Dorssemont probeert met zijn artikel onderscheid en nuance aan te brengen. En slaagt daar ook in. Het is dan ook onzin om te beweren zoals de briefschrijver, doet dat hij alles op een hoop gooi.
- Tot slot: zijn bijdrage gaat niet over het Generatiepact maar over de staking . Het is intellectueel niet ernstig om mensen aan te vallen op zaken/stellingen die ze niet schrijven, die in hun artikel niet aan bod komen.

1/12/2005 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde