Boek van ex HR-directeur Air France over CEO's die hufters zijn

Vorig jaar publiceerde voormalige HR-directeur Jos Libert (ex-Suchard, -Belgacom en -Biac) een ongenadig boekje over zijn vak en zijn professionale ervaringen: Maskers af (Klik hier voor meer info en bestellen). Hij deed dat met open vizier: zijn echte naam stond op de cover. De ex HR-directeur van Air France verkoos de schuilnaam Bernard Chambron te gebruiken voor de uitgave van zijn wedervaren als HR-professional in Frankrijk. Zijn soms hilarische praktijkervaringen en anekdotes lijken mij nochtans erg universeel. Ook vraag ik me af of de auteur zich er van bewust is dat er in zijn land een echte Bernard Chambon bestaat. Die is sinds 2003 Group Executive Vice President, Human Resources, Communications and Sustainable Development bij het in schandalen badende chemische beursgenoteerde bedrijf Rhodia.

Rhodia is de voormalige chemische tak van het voormalige Rhone Poulenc. De overblijvende farmadivisie werd opgedoopt tot Aventis en fuseerde met Sanofi om het huidige Sanofi-Aventis te vormen (de Europese nummer 1 en wereldwijd de nummer 3 in de farmaceutische industrie). Rhodia is ook in ons land aanwezig, onder andere met een niet onbesproken zwavelzuurfabriek in Zelzate. Investeringfonds Knight Vinke, bij ons bekend omwille van zijn strijd tegen bepaalde aspecten van de beleidsvoering van Suez/Electrabel, speelt een belangrijke rol in de Rhodia-saga. Die draait rond fel vervuilde fabrieksterreinen waarvan de erg dure maar noodzakelijke sanering buiten de boekhouding en dus het gezichtveld van de overnemer is gehouden. Die mag nu niet enkel opdraaien voor de gigantische kosten, maar het bedrijf verloor door deze desastreuze milieusituatie ook nog eens aanzienlijk aan waarde op de beurs. Ook de vorige jaar vermoorde Franse zakenman en financier Edouard Stern (die - pittig weetje - gehuld in een latex SM-pakje dood werd aangetroffen) speelt een rol in de affaire. Hij is een van de gedupeerden en eiste enorme schadeclaims van de voormalige eigenaar van Rhone Poulenc.

Terug naar het boek van de oneigenlijke Bernard Chambon, de ex HR-directeur van Air France die zich van dit pseudoniem bedient. Het is een ironisch boek, waarin een genadeloos beeld wordt geschetst van de intriges en machtsspelletjes waar de auteur getuige van was tijdens zijn loopbaan. Die speelde zich helemaal af bij Air France. Ontluisterend maar exemplarisch voor de mentaliteit van sommige CEO's - een minderheid maar toch talrijker dan doorgaans gedacht wordt - is de anekdote over die vergadering waar de CEO zich erg denigrerend uitliet over de medewerkers van het bedrijf. Het spreekt voor zich dat de man in kwestie - eigenlijk een hufter die de top had bereikt - de mond vol had over 'de werknemers als belangrijkste kapitaal van de onderneming'. Ergens in de tweede helft van de jaren negentig maakte ik, tijdens een vergadering in een statig gebouw aan het Brusselse Troonplein, iets dergelijks mee: de CEO, die binnen en buiten zijn bedrijf zowaar een goddelijks status had verworven en nu nog als een icoon wordt beschouwd, bestond het om te stellen dat overbodig was om het bedrijfsblad aantrekkelijker en lezenswaardiger te maken want ‘dat wordt toch enkel gelezen door kaderleden terwijl ze hun secretaresse neuken’. Dit is de waarheid en niets dan de waarheid.

Het boek bevat ook een soort robotfoto van en handleiding voor de machiavellistische CEO. Met veel luciditeit formuleert de auteur tien geboden om de fel begeerde top te bereiken. Ik geef u er enkele: bemin vooral uzelf, wees weinig principevast (u moet morgen kunnen verketteren wat u vandaag aanbad, zoals bijvoorbeeld een bedrijfsstrategie), debiteer massa's prietpraat en gebakken lucht, organiseer liefst diverse meeting tijdens de late kantooruren en het weekeinde (wat er gezegd wordt is trouwens minder belangrijk dan wie er het woord voort), omring u met jaknikkers, autoritaire bullebakken en arrogante leeghoofden, dump op tijd en stond iemand die u niet langer van dienst is ongeacht zijn of haar kwaliteiten of verdiensten (terreur zaaien en ongebreidelde en willekeurige macht etaleren: daar komt het op aan). De andere tips en trics zijn even sarcastisch geformuleerd, maar daarom niet minder herkenbaar en waar). Die moet u echter zelf lezen. Wellicht kent u ze trouwens al, uit eigen ervaring.

Waar wacht Hilde Burie, ex-VP human resources bij Sabena (en lid van het directiecomité van zowel de voormalige nationale luchtvaartmaatschappij als van het toenmalige Airline Management Partnership (AMP), het commerciële samenwerkingsverband tussen Sabena en Swissair) en huidig voorzitter NeHRa (een netwerk voor vrouwelijke HRM-ers), op om ook eens een boekje open te doen over het eveneens weinig voorbeeldige management bij het toenmalige Sabena? Want over de strapatsen van het management van Sabena en de diverse CEO's die het bedrijf hebben geleid, valt ook wel een en ander te vertellen, al dan niet in de vorm van een sleutelroman.

Meer info (en bestelling): klik hier

14/11/2005 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde