Nieuwe en wellicht fatale kritiek op verkiezing HR-manager van het jaar. J'accuse….

Twee infuentials uit de HR-wereld, Jo Mattelé en Robert Wauters, hebben recent fundamentele bedenkingen geformuleerd bij de aanpak van de verkiezing van de HR-manager van het jaar. Mattelé is oprichter en tegenwoordig adjunt-hoofdredacteur van RH tribune. Robert Wauters is de 'eminance grise' van de sociale relaties in België. Van medio de jaren 70 tot 1994 was hij HR-directeur en verantwoordelijke voor de sociale relaties was bij Glaverbel. Nadien was hij werkzaam bij Belgacom (waar zich onder andere met het pensioenfonds bezig hield) en als gedetacheerde door Belgacom bij Sabena waar hij mee hielp om de sociale relaties terug te normaliseren nadat 'ijzervreter' Pierre Godefroid de boel had verknoeid.

In zijn Edito in zijn eigen blad stelde Mattelé zich de vraag wat deze award eigenlijk bekroont en heeft bedenkingen bij de procedures van de wedstrijd. Hij gaf ook een echo aan de opmerkingen van collega's - waarmee hij de HR-professionals bedoelt - die stellen ‘dat Marcel Van Aken, de laatste gelauwerde HR-manager van het jaar, geen HR-directeur is hoewel het reglement van de verkiezing dit verreist en dat hij toch een recente staking van 3 maanden op zijn palmares heeft’. Dit is niet bepaald een voorbeeld en evenmin bevorderlijk voor het imago van het beroep. Behoedzaam als altijd preciseert de editorialist dat hij in deze niet de man maar de bal speelt. De enige ietwat venijnige opmerking die Mattelé zich veroorlooft is de stelling dat ‘de HR-manager van het jaar de genomineerde is die de meeste houders van e-mailadressen weet te overtuigen om voor hem te stemmen’.

De bedenkingen die Robert Wauters in zijn gasttribune in de laatste RH tribune formuleert, waren ook tijdens de laatste HR-night te horen: hij laat zijn stomme verbazing, ontgoocheling en zelfs consternatie over de uitslag van dit jaar de vrije loop. Na de bekendmaking van de laureaat, Marcel van Aken dus, was het applaus mager en het ingetogen gejoel en gefluit niet uit de lucht. Toegegeven, ik heb het van horen vertellen maar Wauters bevestigt in zijn opiniestuk wat mij ter ore was gekomen. Voor wie het niet weet: de HR-night is het event - door mij onlangs in een weblog oneerbiedwaardig 'het jaarlijkse HR-feest der ijdelheid' genoemd - waar de uitslag van de verkiezing wordt bekend gemaakt. Voor de rest is er niet veel te beleven dat men er zich doorgaans slecht verstaanbare en inspiratieloze speeches en presentaties en een middelmatige maaltijd te beurt moet laten vallen. Zelf ben ik daar al twee jaar niet mee welkom sinds HRM Net in een open brief aan de organisator bekend maakte niet langer achter het initiatief te kunnen staan indien er geen drastische veranderingen plaatsgrijpen. Wat niet gebeurde. Van die persona non grata-verklaring lag en lig ik niet wakker. De betrachting door iedereen graag gezien worden is nu eenmaal niet compatibel met ernstige journalistiek.

In essentie komt de kritiek van Wauters, die ik volledig bijtreed, hierop neer: de verkiezing en eigenlijk de nominatie van Marcel van Aken was onterecht en nefast voor het imago van HR. Ze was onterecht omdat zijn kandidaatstelling een loopje nam met het reglement van de wedstrijd en nefast omdat het de bekroning is van een foute aanpak van een sociaal conflict. En aangezien dat inderdaad bitsige sociale conflict met een radicale en wat mij betreft zelfs archaïsche syndicale delegatie zijn verklaring vindt in een jarenlang falend HR-beleid (of tenminste een falend beleid inzake sociale relaties), is zijn nominatie en verkiezing niet meer of minder dan de vergoelijking en beloning van een mislukking. Let wel: dit betekent niet dat op de voordracht van de andere genomineerden niets kan afgedongen worden. Feit is dat ze in mijn opvatting onvoldoende beargumenteerd en onderbouwd werd en op een objectiveerbare en meetbare basis gebeurde. In zijn schotschrift stelt Wauters de sponsors van de verkiezing en de HR-night de retorische vraag of hun steun aan een controversieel initiatief op het vlak van imago niet contraproductief is. De vraag stellen is ze beantwoorden. Ja dat is het geval.

Ook de sponsors dragen een verpletterende verantwoordelijkheid in de ontsporing van dit jaar, het immobilisme van de voorbije jaren en dus de impasse en misschien zelf nakende implosie waarin het initiatief is terecht gekomen. Bij uitbreiding: ze hebben ook boter op hun hoofd wat betreft de niet-geringe bezoedeling van de reputatie van HR als vakgebied en het imago van de HR-beoefenaars.

In tegenstelling tot mijn confraters Mattelé en Rober Wauters heb ik niet de behoefte om extra in de verf te zetten dat ik niet de man maar de bal speel. Dat is nogal evident, al betwijfel ik of iedereen dat wil inzien of geloven. Zo zij het. Maar ik ga wel een stapje verder in mijn kritiek: ik stel eveneens dat jury in de laatste hilarische en zelfs beledigende verkiezing een verpletterende verantwoordelijkheid draagt. Meer zelfs: de jury geeft al jaren blijk van onkunde, gebrek aan ernst en vergaande toegeeflijkheid aan organisator Pierre Jacobs. Ik zeg dit op het gevaar of dat sommigen vinden dat ik nu te persoonlijk word en de man speel, maar de manier waarop de integrale jury zich in 2002 bij de neus heeft laten nemen en zich heeft laten manipuleren door Jacobs die mij naar aanleiding van de openbrief de mantel uitveegde, zit me hoog. Het was een beschamend spektakel. Enige zelfkritiek en excuses zouden op hun plaats zijn, al verwacht ik geen collectief en publiekelijk mea culpa.

Tot slot: de tweede titel van deze weblog is 'J'accuse'. Dit verwijst naar het editoriaal van Emile Zola in de Franse krant L'Aurore van 13 januari 1898. Met zijn opiniestuk wilde Zola het wereldgeweten wakker schudden ten gunste van de Franse officier Dreyfus en de publieke opinie wijzen op een gerechtelijke dwaling die haar oorsprong vond in antisemitisme. De joodse kapitein was het slachtoffer geworden van een door antisemitische motieven gedreven rechtbank. Ik wil uiteraard de Dreyfus-zaak niet gelijk stellen met de verkiezing van HR-manager van het jaar. Daarvoor is de eerste te relevant en de tweede te veel een quasi non-event. Het gebruik van de wereldberoemde titel gebeurt hier als journalistiek stijlmiddel, als een procédé om de aandacht van de lezer te krijgen. Bovendien geeft het ook aan dat ik tamelijk zwaar ontgoocheld bent door de ontsporing van de verkiezing van de HR-manager van het jaar en het jarenlange immobilisme en gebrek aan veranderingsbereidheid van de organisator, jury en sponsors . In deze handelden ze alle drie onwaarschijnlijke lichtzinnig en dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Maar ze kunnen het alsnog goed maken. Aan hen de keuze hoe ze de geschiedenis, al is het eigenlijk veeleer de petite histoire van de Belgische HR-wereld, willen ingaan. Ik neem aan dat ze dat niet wensen te doen als een stelletje onverantwoorde lichtzinnigen met een onstellend gebrek aan visie en dadenkracht.

De verbetervoorstellen met betrekking tot de procedure van de verkiezing van de HR-manager van het jaar die HRM Net in zijn open brief van destijds publiceerde, beschouw ik nog altijd als stuk voor stuk valabel of ten minste interessant. U vindt ze, samen met alle artikels en vrije tribunes over de materie die op hrm.net zijn verschenen alsmede de diverse reacties op onze open brief en de namen van de ondertekenaars van de door ons gelanceerde petitie.

21/6/2005 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde