Why 'they' (and sometime even I) hate HR

Keith Hammonds, de adjunct-hoofdredacteur van het Amerikaanse blad Fast Company en het online-verlengstuk fastcompany.com, schreef een virulent artikel: Why we hate HR. Het stuk ging niet onopgemerkt voorbij en deed nogal wat stof opwaaien. Wat natuurlijk de bedoeling was. Onder meer Sue Meisinger, voorzitter van de Amerikaanse HR-vakorganisatie SHRM (Society for Human Resource Management, 200.000 leden), kroop in haar pen en schreef de auteur van het dwarse en provocerende artikel in Fast Company een brief. Tussen haakjes: ik heb nog nooit een voorzitter van een Belgische HR-vakorganisatie als reactie op een artikel een lezersbrief weten schrijven. Laat staan dat ik ooit een opinieartikel van zijn/haar hand zou hebben gelezen. Lezen die dan niet? Zijn ze het altijd eens met wat ze lezen? Of hebben ze geen tijd om te reageren? Of ontbreekt het ze aan meningen?

In haar repliek op het artikel maakt mevrouw Meisinger het zich wel nogal makkelijk. Na de auteur eerst wat te zalven ('ja, u legt de vinger op een aantal wonden') veegt ze zijn analyse hooghartig maar zonder veel argumenten of harde feiten van tafel. Dat is dan voorzitter van wellicht de grootste HR-vakorganisatie van de wereld! Waarmee ze ongewild illustreerde dat er wel degelijk iets schort aan HR. In het bijzonder dat het vak leidt aan overschatting, niet voldoende de problemen onderkent waarmee het geconfronteerd is, deze problemen niet genoeg ernstig neemt en vooral dat het aan wil(skracht) ontbreekt om er iets aan te veranderen. Ik laat in het midden of het daartoe het vermogen of, als u wilt, de competenties heeft. Slaap lekker verder mevrouw de voorzitter, slaap zacht (naar Boudewijn de Groot).

Neen, geef mij dan maar liever de bedenkingen van onze eigenste Pol Bracke, hoofdredacteur van HRMagazine, over dat Fast Company-artikel. In zijn recente edito stelt hij onverbloemd dat de schrijver van Fast Company, Hammonds dus, een punt heeft met tal van zijn vaststellingen en aanklachten. Bijvoorbeeld: het hoge retorische gehalte van HR, de kloof tussen theorie en praktijk (wie zei daar ook weer dat het vooral een vak van beliefs is, van normatieve uitgangspunten?), het gebrek aan kennis van de business en businessgedrevenheid, het reactief en passief karakter van HR (men wacht doorgaans tot het management op de deur komt kloppen, om tot actie over te gaan). Et j'en passe. Maar mijn collega van HRMagazine merkt ook fijntjes en terecht op dat het niet enkel bij HR is dat er wat schort. Ook andere afdelingen en functionele managementgebieden (marketing, IT, finance, logistiek enzovoort) zijn niet zelden in het zelfde bedje ziek. Eigenlijk zijn onze organisaties ziek. Dat is geen vaststelling van Bracke, wel eentje van mij. Ze wordt ook gemaakt door tal van heldere waarnemers (consultants, academici en zelfs 'verlichte' CEO's).

Wellicht begrijpt u nu beter de titel boven deze weblog. Die bevat niet enkel een knipoog naar het artikel van Keith Hammonds, maar geeft ook aan dat het doorgaans de niet-HRM'ers zijn die HRM en zijn beoefenaars (te makkelijk en te regelmatig) als schietschijf gebruiken. Want, zoals Pol Bracke in zijn edito schrijft: zoals het binnen de HR-wereld bon ton is om zichzelf essentieel te vinden (en tevens te snel vindt dat men 'goed bezig is, wat Bracke niet stelt maar ik wel), ligt het vanuit ander hoeken evenzeer goed in de markt om HRM’ers systematisch als schlemielen of nitwits voor te stellen. Ten onrechte dus. 'Ze' zien de balk in hun eigen oog dus niet. En hoe dan ook: bij die al te strenge en al te eenzijdige diagnose van HR vergeet men meestal dat de bedrijfstop minstens gedeeltelijk verantwoordelijk is voor wat HR is en doet. Hier geldt zoals in de politiek: het volk heeft de politici dat het verdient. Met andere woorden: CEO's hebben de HRM’ers die ze verdienen.

Aan zelfkastijding moet HRM inderdaad niet doen en aan zelfhaat nog veel minder, maar wat meer zelfreflectie en -kritiek zou welkom zijn. Alhoewel, nu ik er bij nadenk: de Joodse Selbsthass heeft al menig keer een heilzaam effect gehad en tal van leuke grappen opgeleverd. Geintje (maar dan een niet-Jiddisch).

Gelukkig begrijpen sommige HRM’ers de kunst van de noodzakelijke maar o zo zeldzame combinatie van een balans tussen bikkelharde analyse van wat fout loopt en zinvolle verbetervoorstellen. De auteur van het boek 'P&O, passé en overbodig' is daar een van. Voor wie het nog niet wist: P&O is de gangbare naamgeving annex afkorting in Nederland voor HRM en staat voor Personeel & Organisatie. Het is geschreven door Daan Fousert, een Nederlandse HRM’er die ook in België werkte als HR-directeur van Delacre in Vilvoorde en ex-voorzitter van de Nederlandse vakvereniging NVP is. Dat boek, in 2000 bij onze Noorderburen bekroond als beste Nederlandstalige HR-boek en inmiddels ook in het Engels vertaald, zal door menig Belgisch HRM’er wellicht als 'spuwen in de soep' bestempeld worden en dus ongelezen blijven. Wanneer schrijft een Belgische HR-professional met enige naam en faam een vervolg of antwoord op het boek van Fousert? Ik heb er alvast een krachtige titel voor: HRM, change or die. Misschien moet ik dat boek maar eens zelf schrijven. Trouwens, Fousert schreef ooit een column voor hrm.net. Zo ziet u maar: wie wat te vertellen heeft op HR-vlak, doet dat op hrm.net (maar niet noodzakelijk of uitsluitend dààr natuurlijk).

22/9/2005 door Marc Ernst

HRM-weblog van Marc Ernst

 
'Echt nieuws is informatie die iemand niét gepubliceerd wil zien'
(Christian Van Thillo, CEO De Persgroep)


'Het is tijd om te bepalen waar het allemaal op staat'
(Bram Vermeulen & Freek de Jonge)


'Schop de mensen, tot ze een geweten krijgen.' 'Wat heeft het alles voor zin?' (L.P. Boon)

'Anger is a gift' (Zack de la Rocha/Rage Against The Machine)

op hrmblogs.net
www (via google)

Blogs uit mijn 'vroeger leven'

Archief van blogs die ik eerder op hrm.net publiceerde